เขียนได เพื่อระบาย

ไม่ได้ระบุใคร ไม่อยากอ่านก็ข้ามไปได้

++++++++++++++++++++++++++++++++

เรื่อง หลบ ๆ ซ่อนๆ

ไม่จบซะทีอ่ะ ตั้งแต่ที่กาญ ยันมากรุงเทพฯ

นึกว่า มันจะจบแล้ว

ไม่จบ

เริ่มด้วยการคุยดีๆ สักพักเริ่มแรง

แล้วมันอะไรกันวะที่ต้องมากัดกันด้วยการเอา ความอคติตัวเองเข้ามาอย่างงี้อะ

ไม่รู้เรื่องไรแล้วก็พูดกัน

เคยรู้จักคนที่อ้างถึงบ้างมั้ยน่ะนั่น

ไม่รู้จัก ไม่เคยคุย

เจอกันก็อคติละ

แล้ว มาหาว่า ทำตัวไม่ดี

แล้วตัวเองอะ ทำตัวดีนักหรอวะ

เป็นห่วงชะมัดอะ

วันนั้น ดูแต่งตัวเข้า..

ก่อนจะห่วงคนอื่น ห่วงตัวเองก่อนดิ

ให้ตาย..

ถ้าเป็นอย่างงี้ มาแล้วรู้สึกไม่ดี

วันหลังอย่ามา

แล้วอย่ามาพูดให้คนอื่นรู้สึกไม่ดีไปด้วย

อย่าพูดว่า ไม่มาแล้วอยู่ๆ โผล่มา

อย่ามาถึง แล้วก็เดินออกไปห่าง ๆ

แต่พอถึงเวลา มาว่าเราอย่างงี้

อย่ามาทำให้รู้สึกไม่ดี

อย่าคิดว่า ครั้งนี้ น่ารำคาญ ลำบาก

ยังไม่เคยผ่านจุดลำบากมา อย่าพูดคำนั้น

ถ้ารักกันจริง ไม่พูดอย่างงี้อยู่แล้ว

"ทุกคำพูดที่พูดออกมา ทำร้ายคนที่ฟังไปอย่างไม่รู้ตัว

ฆ่ากันให้ตายอย่างเลือดเย็นเหอะ ไม่ต้องกัด ไม่ต้องสอน

ไม่ชอบ บอกมาตรงๆ เท่านั้น จบ.. "

บอกให้รักตัวเองบ้างน่ะ

ก็คงจะเป็นเพราะเรารักตัวเองมากเกินไป

เราถึงทำตัวอย่างงี้ล่ะมั้ง

ก็แค่ "คนเห็นแก่ตัว" คนนึงอะ

อย่ามาใส่ใจเลย

แต่ถ้าถามว่า ความเป็นพี่เป็นน้องยังมีมั้ย

มันไม่หายไปง่ายๆ หรอก ..

แต่อย่า..

อย่ามาพูดเรื่องที่ตัวเองไม่รู้ อย่างแตกฉานนัก

เธอยังไม่รู้อะไรอีกมากมาย..

เรื่องเรียน

แล้วมันเป็นอะไรกันนักกันหนา กับการเรียนเนี่ย

ตอนแรกคุยกันดิบดี บอกจะเรียนกันเป็น 10

ตอนนั้น ใครๆ ก็บอกจะเรียน ๆๆ ๆ

ก็รีบไปคุยให้

พอถึงเวลาเอาเข้าจริง

เราก็อุตส่าห์เลื่อนเวลาให้ตรงกันทุกคน

แล้วไงอะ

สักพักเริ่มออกทีละคน 2 คน

จนเหลือ 7 คน

สุดท้าย เหลือแค่ 6

ไม่ได้ว่าอะไร

ไม่ได้ว่าจริงๆ

แต่ตอนไปเรียน มันเหลือแค่ 4

น่าเกลียดมั้ย

ถามตัวเอง

เท่านั้นแหละ

คนจะเรียน มันต้องหาทางเรียนได้

คนรักเพื่อน ไม่ต้องมาคิดมาก กลัวว่าเพื่อนจะโกรธ

เพื่อน ไม่โกรธ เพื่อน ด้วยเรื่องอะไรอย่างนี้

แต่ อย่ามาให้ความหวัง

อย่ามาคาดคั้นตอนแรก แล้วพอไม่เอา ก็จากไปซะอย่างงั้น

ไม่ให้ความหวังซะตั้งแต่แรก

ก็ไม่มีการเจ็บซะแต่ตอนนี้

อย่าคิดมาก

แค่อยากระบาย

เท่านั้นเอง